ALTYAZI temizkol@gmail.com
- Alo?
- Merhaba tatlım.
- Baba!
Saat çok erken.
- Biliyorum. Sadece sana birşey göndereceğimi haber vereyim dedim.
- Güzel kokulu mu?
- Hayır.
Ama göz kamaştırıcı.
- Faturası var, değil mi?
- “Dükkan”dan yolluyorum.
- Gel bir kahvaltı yapalım.
- Yolum uzun.
- Venedik”teyim.
- Şartlı memurun bundan haberi vardır herhalde.
- Kendisi hoş bir çocuktur, Stella. Ama ona son kez görünmüş bulunuyorum.
- Yine ne yapacaksın baba? Kalbimi kırıyorsun. Hani söz vermiştin?
- Bu son. Söz veriyorum.
- Charlie orada mı?
- Şu an cep telefonundayım tatlım. Seni yarın normal hattan ararım.
Seni seviyorum. Haydi uyu artık.
- Baba... Baba...
Ben de seni.
- Paketi gönderdim.
- Hani iş hallolduktan sonra alış-veriş yapılacaktı?
- Bugünlerde kendimi çok güvende hissediyorum.
- Ya sen?
- İyi.
- Bu bizdeki “iyi” değil mi?
- Malesef.
- "Biraz hayalperestlik...
- ...biraz tehlike - ...biraz paranoya
- ...ve biraz duygusallık." - İşte bu kadar.
- Arkadaki sütunları görüyor musun?
- Ne olmuş?
- Kendini “iyi” hisseden hırsızları o sütunlarda asarlarmış.
- Önden buyur öyleyse.
- İş bitince yakarsın.
- Umarım.
- “Çöpçüler”den haber yok mu? - Yok.
Yan çizerlerse, üç aylık dalma antremanlarımız ve senin emekliliğin yanacak.
- Bu işin en eğlenceli tarafı, senin hamallığını...
benim ise seyirciliğini yapmış olmam.
- Memnun kaldığına sevindim, John.
Ama yine de söyleyeyim, polis teknesi gelene kadar 4 dakikada sihirli güçlerini göstermen gerekiyor
- Ama 10 demiştin. Ben de 5 varsaydım.
- Ne zaman!
Beni dalgaya alma bir daha. Yoksa kıçını tekmelerim.
- Öyle mi? Gel en iyi vuruşunu göster... Gel
- Haydi gidelim.
- Bu kez ne okuyorsun? - Da Vinci... Mimari... Binalar... Ressamlar...
- Evet çok etkilendim. - Dur bir de şunu oku.
"Şiir, sanat, romantizm ve cinselliğin dilini öğrenin."
- Dostum seni bilmem ama, bunlar için bir klavuza ihtiyacım yok benim. Artık gidelim mi?
- Derhal, kaptan!
- Şu halatı çözerek bir işe yarayabilirsin.
- İşte başlıyoruz. - Tamamdır.
- Sizi biraz yoracağız, Bay Gilligan. Sakıncası yoksa tabi.
- Ayarladık mı?
- Evet. Dekart koordinatlarını elde etmek için bu kodlanmış görüntüyü hazırladım.
Sapma, yükselme ve dönüş açıları bebeğimizin tam pozisyon ve oryantasyonunu verecektir.
- İtalya’da olabiliriz. Sen yine de dilimizi konuş.
- Steve, nasıl gidiyor?
- Babamız teknesiyle 08.15’de işe gitti. Garaj boş.
Annemiz de her zamanki gibi kızını 08.30’da okula götürdü.
Yani önümüzdeki 45 dakika boyunca bu ev bize ait, beyler.
- “Çöpçüler”den halen haber yok mu?
- Hey! Budapeşte”deki “Arıcılar”ı sana kim bulmuştu?
Gelecekler. Onlara güven.
- Steve sana kaç kez söyleyeceğim!
Ben insanlara değil, içlerindeki şeytana güvenmem.
- İçerdeyiz.
- Nereyi işaretleyeceğimi söyleyin.
- Adamların halen yerlerini almadılar mı?
- Alacaklar.
- Bundan emin değilsen vazgeçmeliyiz, Steve.
- Üzgünüm John, Buna Charlie karar vermeli.
- Onu bu gece götürecekler. Başka fırsat yok.
- Charlie?
- Dinliyorum.
- Karar senin, evlat.
- Başlayalım.
- Başlıyoruz, Steve.
Batı duvarından 4 metre 48 santim al.
- Tamamdır.
- Kuzey duvarından da 2 metre 56 santim al.
Bebeğimizin kuzey-batısı böyle.
- Tamamdır.
- Yani tam tepende.
Boyamaya başla.
85 santim enden...
75 santim boydan.
Sol Kulak, sendeyiz.
Kuzey-Batı duvarından 4 metre 48 santim al.
- Evet?
“Çöpçüler” yerlerini aldı, John.
- Kasayı tekneye almışlar!
- Charlie, polis yola çıkmış!
- 7 dakika başladı. Haydi.
- Yükleme ve kaçış için 4 dakikamız var. Haydi!
- Gelin beyler, toplanın.
Tokuşturalım.
Bize!
Bir de Charlie’ye tokuşturmak istiyorum.
Çünkü tek kurşun bile sıkmadan çıkardığımız bu 35 Milyon $’lık dahiyane işin tamamını kendisi planladı.
Bunu herkes yapamazdı.
Charlie’ye!
- Teşekkürler.
Haydi beyler. Herkes önündeki hayat planını bütün detaylarıyla anlatsın.
- Dinleyin çocuklar.
İhtiyar bir adamdan size nasihat: Paranızı çarçur etmeyin.
Değerlendirin.
- Nasıl?
- Altın alın.
- Arabayı hazırla da yavaş yavaş gidelim, tamam mı?
- Sen ne yapacaksın, Rob? - Bilmem. Kafamda çok şey var.
Büyük para.
Deri koltuklarda oturan kadınlar...
- Bak gördün mü?
- Bir Aston Martin Vanquish falan.
- Çoğu kadın ona dayanamıyor.
- Ben bir tane 70 watt NAD T770 dijital dekoder ve Burr Brown Dijital-Analog konvertör alacağım.
- Öyle mi?
Bir tür güçlü müzik seti oluyor. Kadınların üstündekileri bile sıyırıp fırlatabilir.
- İşte şimdi konuştun.
- 35 Milyon $ karşısında bu kadarcık mı düşünebildiniz?
- Ben Endülüs’e, İspanya’nın güneyine gideceğim. Hemen şurası.
Büyük bir ev... İçinde ilk baskı kitaplarla dolu bir kütüphane... Ayakkabılarım için ayrı bir oda...
- Ya sen, Steve?
- Bilmem. Hiçbir şey düşünmedim.
- Düşünmedin mi? Dostum dağ havasından falan mı...
- Söyledikleriniz hoşuma gitti. Herbirinden ben de satın alacağım.
- Öyleyse herşeyin iki misline. - Steve’e.
- Tokuşturma için sağol. Sen bu işi gözün kapalı yapardın.
- Tabi, tabi. Sen müthiş birisin.
Bir resime bakarak bütün perspektiflerini görebiliyorsun.
Dünyada iki tür hırsız vardır, Charlie.
Hayatını süslemek için çalanlar...
ve hayatına yön vermek için çalanlar.
İkincisinden olma sakın.
Yoksa hayattaki önemli şeyleri göremezsin.
- Ne demek istiyorsun, John?
Sen hep iyi bir baba oldun. 144
- Hapiste yaşayarak iyi bir baba olunmaz.
Gençliğimin yarısı hapiste geçti.
Sen sen ol, asla hapse düşme, Charlie.
Hayatının geri kalanını birlikte geçireceğin birini bul...
ve ona sımsıkı sarıl.
- Tamam mı?
- Haydi! Burada kıçım dondu.
- Geliyoruz.
Steve üşümüş. Ya sen?
- Ben iyiyim.
- Seni seviyorum, evlat. Müthiş bir iş çıkardın.
- Sağol, John.
- Gidelim artık.
- Rob’u tekne kullanırken görmeliydiniz. Don Johnson gibiydi.
- Ne de olsa Brixton’lu.
- Brixton’u da nereden biliyorsun sen?
- Karşıdaki serseme bakın. Yolu ortalamış geliyor.
- Bu da ne böyle?
- Kim bu herifler?
- Direksiyona dokunayım deme sakın!
- Steve!
- Hele bir dene!
- Hop bakalım!
- Steve, ne yapıyorsun sen!
- Bu da benim hayat planım.
- Nereye kaçarsan kaç seni bulacağımızı biliyorsun, değil mi Steve? 170
- Sanırım haklısın, John.
- Charlie...
Gitmemiz gerek, Charlie.
PHILEDELPHIA Bir Yıl Sonra
- Hep karanlıkta çalışıyorsun.
- Yalnızmışım gibi hissettiriyor.
- Hiç de fena değilsin, Stella.
- Hurley bile o kasayı açamadı.
- Spears da öyle.
- Artık ilk açanın ismi elinizde.
- Müthiş birisin, Stella. O herifler bizi mahkemelerden çıkarmadı.
İyi niyet... Sosyal hizmetler...
- Kasayı para için açtım, Paul. Faturayı daha sonra gönderirim.
- İçinde ne olduğunu merak etmiyor musun?
- İçlerine hiç bakmam.
- İyi günler. Merhaba, George.
- Merhaba, Stella.
- Programı kırmana ne kadar kaldı?
- 4 Dakika 43 Saniye
- Sen bir kahramansın! - Birşey var mı?
- Todd Milliken aradı. Bakmanı istediği prototip bir eşleştirmeli kilit varmış.
Cam muhafazasına iki tane de sahte delik açmış.
- Çok şaşırmış gibi yapayım da heyecanlansın biraz.
- Bir de...
Charlie Croker isminde biri odanda seni bekliyor.
Tanışıyormuşsunuz.
- Charlie Croker.
- Merhaba, Stella.
- Seni bir daha görmek istemiyorum demedim mi!
- Bunu babamın ölüm haberini verdiğinde söylemiştim.
- Onu bulduk, Stella.
Los Angeles’ta.
- Çaldığı külçelerinin üzerinde Balinez dansçısı işlemeleri vardı.
Sıska Pete isimli muhbirim altınların oradaki bir tacire satılacağını söyledi.
- Öyle mi?
Kendisi olduğunu nereden biliyorsun?
- Bunu Sıska Pete gönderdi.
Soy ismini “Frazelli” olarak değiştirmiş.
- Tüm bunları neden bana anlatıyorsun?
- Kasa Üreticilerinin kayıtlarını araştırıyorduk. Steve evine bir Worthington 1000 sipariş etmiş.
Evinde koruyacak büyük bir şeyi olmayan biri asla böyle bir şey sipariş etmez.
- Öyledir.
- Ekibimdeki hiç kimse o kasayı açamaz.
Güvenebileceğim biri lazım.
- Ben profesyonel kasa açıcıyım, hırsız değil.
- Mesele altın değil, Stella. John benim için de bir baba gibiydi. 216
Bak, ben çok üzgünüm. Olanları değiştiremem.
- İlgilenmiyorum.
- Alo?
- Altınlarını bulamadığında o herifin suratındaki ifadeyi görmek istiyorum.
- O benden babamı çaldı. Ben de altınlarını çalacağım.
- Kabul etti.
- İyi mi yani?
- Hem de çok iyi. Worthington 1000'i gözü kapalı açabilir.
- Bir yabancının ekipte yer almasını doğru bulmuyorum, Charlie.
- Yetenekli ve motivasyonu da yerinde.
- Doğrudur.
Ama duygusaldır da. Bu işlere duygusallık karışırsa...
- Gerçekçi ol, tamam mı. Bu defa hepimiz duygusalız.
- Şimdi maça devam.
Hazır mısın?
- Tabi hazırım.
- Hazır değilsin.
- Çok hızlıydın.
- Nerdeler?
- Biraz erken geldik. Onlar bu hıza alışkın değiller.
- İşte. Bu Lyle.
Bilgisayar deham.
Napster'ın gerçek programcısı kendisi.
Öyle söylüyor.
Shawn Fanning üniversitede oda arkadaşıymış ve kendi fikrini çalmış.
İlk defa motosiklet kullanıyor da.
- Merhaba.
- İyi misin?
- Evet.
- O da "Sol Kulak" Patlayıcı uzmanım. On yaşındayken birgün tuvaleti M-80'lerle doldurmuş.
- Vay be.
- Evet çok müthişti. Bunu nasıl başardın?
- Ne?
- Bunu nasıl başardın?
- Ne?
- Diyorum ki, bunu nasıl başardın?
- Ne?
- Sol kulağını kaybettiğinden beri herşeyi daha da havaya uçuruyor.
Bu da yakışıklı Rob. Araba uzmanım.
Los Angeles'tan başlayarak en uzun otoyol kovalamacası rekorunu kırmaya çalışmıştı.
Kendisini haber bültenlerinde izleyen 110 kadın hücresine aşk mektubu göndermiş.
- Senin hikayen ne? 258
Nasıl başladığını hiç dinlememiştim.
- Ben mi?
Ben kendimi bildim bileli bir hırsızım.
Pekala, ne yapacağınızı biliyorsunuz.
- Sökül bakalım!
Dikkatli ol, sersem!
Derdiniz ne sizin?
- Selam Charlie. - Seni gördüğüme sevindim.
- Aceleci Charlie.
- Charlie. - İyi misin?
- Beyler.
Stella'yla tanışın.
- Merhaba.
- Tanıştığıma memnun oldum.
- Telefonları getirdin mi?
- Evet, hepsi de yeni. İçlerine çip taktım. Kodları günde iki kez değiştirin ki, irtibatımız hiç kopmasın.
- Kimlikleri de ver.
- "James Hyman" mı? Yapma dostum bir kez olsun klas bir isim bul bana.
- Ben 65 kilo değilim ki. 75 yapsaydın bari.
- Sen de ağırlık çalış biraz.
- Şu motordan başla mesela.
- Artık gidelim, olmaz mı?
- Charlie!
- Yakışıklı, motosiklet meselesini hallet.
- Evet. Bizim Knievel rampa atlayışı deneyecek yoksa.
- Bu düşeş Hollywood hırsızlar için bulunmaz bir saklanma yeri, dostum.
Herif pisliğin teki. Ama aptal da değil.
- Pekala.
Steve'in evine girmenin bir yolunu bulup içerinin video kaydını almamız gerek.
Telefon görüşmelerinin dinlenmesini istiyorum.
- Telekomun izleme sistemine girebilirim. Beni üst bir yetkili zannederler.
Aramaları bizzat bizim cihazlardan dinleyebiliriz. Bunu eski sevgilime senelerdir yapıyordum.
- Ne kadar sürüyor?
- Sevgiline yaptığını değil, bize yapacağını soruyorum.
- Bütün gece oturur sabaha hallederim.
- Geciktim, üzgünüm.
- Steve'i evden dışarı çıkarmanın bir yolunu bulmalıyız. Worhington'u kaç dakikada açabilirsin, Stella?
- 5 dakika yeter.
- Kendinize bu kadar güvenmeyin, hanımefendi. Polis için kasa açmaya benzemez.
Parmak uçlarınız terler... Kalp atışlarınızın sesi kulaklarınıza kadar gelir... Bu tamamen farklı bir oyundur.
- Herşey yolunda olacak. Tavsiyelerin için sağol.
- Unutmayın ki, işin kolay tarafı bu. Esas tehlikeli olanı kaçış aşaması.
- Planın nedir?
- Ben arabayla Union Tren İstasyonuna gideceğim. Kamyoneti de trene alacağız. Evinden oraya ne kadar süreceğini öğrenmemiz gerek.
- Aman ne güzel! Carson Güvenlik Sistemleri
- Çok mu güvenli?
- Beş senedir sistemlerini kırabilme turnuvaları düzenliyorlar. Ucunda 50.000$ ödül var.
En dişli bilgisayar korsanları falan katılıyor.
Beş senedir ödülü kimse alamadı.
- Pekala millet, durum şöyle:
Darbe emicili bir demir kapı mevcut. Elektrik şokuyla da desteklenmiş. Önce nitrominle boyamam gerekecek.
- Ya güvenlikçiler?
- Genç bir çocuk var. 9 mm taşıyor.
Bir de kulübe var. Sanki bir kimyasal patlamayla havaya uçurulmak için yapılmış.
- Nitromin... Kimyasal bombalar... Çoğu kez bir arada anılmazlar.
- Ender bir piyasadır, Lyle.
Olamaz!
Bunun köpekleri de var.
Köpekler olmaz. Nahoş bir hatıram var da.
- Ne oldu ki?
- Nahoş bir hatıram var!
Sağırım.
SİGARA ÖLDÜRMEYE DEVAM EDİYOR:
GERÇEK AKTÖRLER TEK ÇEKİM YAPAR
- "Silah ve rozetini masama koy!"
"Artık bu davayla en ufak bir ilginin olmasını istemiyorum!"
"Şimdi silah ve rozetini masama bırak! Seni bu davada görmek istemiyorum."
- Pekala, yeşil yandı!
- "Silah ve rozetini masama bırak."
- Yeşil yandı!
- "Seni bu davada asla..."
"Silah ve rozetini ver."
- Aksiliğe bak.
- İşte geliyor.
- İşe koyulalım.
- Ya yoğun trafik, ya da daha yoğun tarfik.
Bugün trafik ışıklarında beklerken 5 kişi daha sigaradan öldü.
- Her yere metro yapıyorlar. Aslında işe yarayabilir.
- Aslında bir ton altını taşımak için bulunmaz bir taşıt.
- Ne kadar sürdü?
- Yirmi kez denedim. Ortalama 32; azami 50 dakika sürüyor.
Ama paso yeşil ışıkla 14 dakikada hallederiz.
- Trafik kuralları işte.
- Paso yeşil ışıkla bu işi bitiririz.
- Lyle.
- Evet, Lyle.
- Bir bakarım.
- Tam zamanında geldin.
- Bizim fakirler... Bankalarda harcanıyor. Faizler ve karşılıklı sermayeler onları mahvediyor.
Ne zannediyorlarsa sanki. Çöküş olduğunda gene hükümete mi sırt dayayacak bunlar.
- Beni kayıta mı alıyorsun?
- Tabi ki hayır. Hiç alır mıyım. İstersen kontrol et.
- Hükümetler kuklalardan başka bir şey değildir.
Petrolün yüksek mahkemeleri bile idare ettiği bir dünyadayız.
Kuzenim Mashkov hep der ki,
"Artık bizi kurtaracak tek şey
altın."
Hele şu üzerindeki işlemeler... Müthiş.
Nerden aldım demiştin?
- Demedim.
- Ufak bir meblağ.
- Bu çok az.
- Üzgünüm, bugün sadece iki külçe alacağım.
- Anlaşmamız böyle değildi.
- Ne diyebilirim ki. Ben sadece aracıyım.
İki tane de Çarşamba günü alacağım.
- Vaktimi harcama, Yevhen.
- 35 Milyonluk altını olan bir adam geceleri ne yapar?
Dev TV'sini seyrediyor.
- İçeri TV sayesinde gireceğiz.
- Tanrım!
Charlie!
İçeri nasıl girdin!
- Kapıyı çaldım ama cevap vermedin.
- Sen de hemen içeri mi girdin?
- Ben sadece iyi olduğunu kontrol edeyim dedim. Özür dilerim.
- Bakma!
- Şimdi tamam.
- Çok fazla malzemen var.
Baban hep elle hallederdi.
- O onun tekniği. Bu da benimki.
Teknoloji hız ve güvenliği garantiye alıyor.
- Bu işlerde asla garanti diye birşey yoktur, Stella.
- Kulaklık ne için? - Antremanın bir parçası.
- Çevre gürültüsü... Ne olur ne olmaz.
- Ne istiyorsun, Charlie?
- Steve'in kablolu yayınını kesip evine bir tamirci yollayacağız.
- İçerinin video kaydını alabilmek için.
- Evet.
Ama Steve hepimizi öldü biliyor.
- Ben hariç.
Yaparım, Charlie.
Bu işin sonuna kadar gitmeye niyetliyim.
- Tamamdır.
Herşeyi hazırlarım. 393
- Tamam.
- Bir de... Yatmadan önce aşağıda birşeyler içelim mi diyecektim.
- İşlerimi tamamlamam gerek, biliyorsun.
- Bütün gece çalışacağım.
- Evet.
- Demin korkuttuğum için özür dilerim.
- Sorun değil.
- İyi geceler.
- Hoşçakal.
- ...sonra birden bire dergi kapaklarına falan çıktı. Wired Dergisinin kapağında ben olmalıydım.
Ne dedi biliyor musun? Programın ismini 'Napster' koymuş kendi saçı çok 'sert' olduğundan.
Esası, o programı çaldığında ben biraz 'uyku' çekiyordum. O yüzden.
Mezun bile olamadı o. 406
- Bence hareket vakti geldi. Ya sence?
Napster'ı kapattılar. Keşke seni de kapatsalar.
Şu kabloları bir kontrol edelim.
- Becky.
Ne isim ama. Acaba gerisi ne?
- Neden bir kız arkadaşın olmadığını şimdi anlıyorum, Lyle.
- Tüm ihtiyacımız olan onunki gibi bir servis aracı ve iş kıyafeti.
Stella bunu başarabilir mi sence?
Bundan endişeliyim.
Sen yine de Charlie'ye birşey söyleme.
- Sence o...
zevkle işi birbirine karıştıranlardan mı?
Bunu sadece ben yaparım. Charlie de bilir.
- Evet.
Nereye?
- Gömlek ve servis aracını almaya.
- Benle kafa mı buluyor bu?
Bunu nasıl yapıyor?
Ne yapıyor? Ne söylüyor?
- Hey! N'aber?
- Teşekkürler, iyiyim.
- Memnun oldum. Ben Yakışıklı Rob.
Ya sen?
- Ben Becky. Gömleğimde yazıyor ya.
- Dinle. Gömleğin ve kamyonuna ihtiyacım var.
- Elbette. Sana ikisini de vereyim.
Bekaretimi de ister misin?
- Menüye dahilse.
- Esprili birisin. Neden direk üzerime atlamadın?
- Zeki biri değilsin, öyle değil mi?
- Evet.
- Fevkalade.
- Buyrun, Bay Frazelli.
- Kablolu yayın yok. Televizyon, internet hepsi gitmiş. Bir yeri ara ve bu sorunu derhal hallet.
- Netcom İletişim Nasıl yardımcı olabilirim?
- Doğu Skyway, 3320'den arıyorum. Yayınımız bozuldu. Televizyon, modem hepsi gitti.
- Bir bakalım... Perşembe günü 9.00 - 3.00 arası bir elemanımız müsait. Sizce de uygun mu, bayım?
- Uygun. Teşekkürler.
- Güvenlikçi demin kablo şirketini aradı.
- Randevu ne zaman?
- Perşembe, 9.00 - 3.00
- Alo?
- Netcom İletişim'den arıyorum. Yayınınız bozukmuş ve size Perşembe 3.00 -9.00 arası randevu verilmiş.
- Evet.
- Size yakın bir yerde çalışan bir teknisyenimizin işi beklenenden erken bitti de. Şu an müsait misiniz?
- Elbette.
- Pekala, teknisyenimiz birazdan orada olur.
İyi günler.
- İşte tüm dökümanlar. Kendisi alta tarih ve imza atmalı.
- Kamerayı ayarlayalım.
Bugün biraz vatansever olacaksın, Stella.
Yavaş yürümeye itina göster.
- Afedersin. - Sorun değil.
Afedersin.
Mezuniyet balosunda kız arkadaşımın korsesini de iğneleyememiştim.
- Bir kız arkadaşın vardı demek.
- Evet, kuzeni.
- Yatak odası, mutfak, salon ve ofisinde kablo girişleri mevcut.
Altınlar ofisindeki kasanın içinde.
- Tamam.
- Bunu göze aldığına göre çok cesurmuşsun. Söyleyeyim dedim.
- Benden bile.
- Merak etmeyin, ben iyiyim.
Niye gülüyorsun?
- Bu, bizdeki "iyi" değil mi? "Biraz hayalperestlik, biraz tehlike, biraz paranoya ve biraz duygusallık."
- İyi olacaksın.
- Evet.
- Günaydın.
- Kimliğinizi görebilir miyim?
- Geldiğiniz için teşekkürler.
- Elbette. İşimiz bu.
- Buyrun.
- Aston Martin Vanquish almış.
- Serseri, söylediğimi aynen yapmış.
- Pire torbaları.
- Korkma. Aman tanrım.
- Güvendesin.
- Eve! Haydi bakayım!
Mesleğim icabı birçok hayvanla karşılaşıyorum zaten.
- Steve Frazelli
- Becky
- Sorunu görebilir miyim?
- Tabi. Gel.
- Eviniz çok güzel.
- 1922 tarzı.
Tüm fayanslar orjinal.
Bahçedeki taşları da Sevil'deki eski bir manastırdan söktürdüm.
- Estetiğe bak.
- Manastır, ha.
Artık bir serserinin manastırı.
- Hiç etkilenmedin.
- Bilmem. Bir yığın taşı bir yerden alıp başka bir yere taşımak çok ilgi çekici gelmiyor bana.
- Ne ilgini çeker peki?
- Televizyonlar.
- Canavar gibi bir televizyonum var.
- Yayın yok gerçi...
- Muhtemelen modem kablosundandır.
- Öyle mi? Gel öyleyse.
Serserinin tekine bu sistemi kurması için 30.000$ ödedim. Şimdi de bozuldu.
Mahvedeceğim onu.
- İşte.
- Bebek orada.
- İşte bu kadar.
- Buradan kablo geliyor mu? - Buradan kablo gelmez.
- Sorayım dedim.
- Önemli değil.
- Olamaz! Bu bir NAD 770.
Söylediğim müzik seti.
- Müşterilerinin çoğu karşısında bir adam yerine seni bulduğunda çok şaşırıyordur.
- Öyle.
- Ona asılıyor.
- Burda sorun yok. Bir de televizyonlara bakalım.
- Pekala.
- Biliyor musunuz? Galiba ben inip bu herifi o tepeden aşağı yuvarlayacağım.
- IBM işlemcili.
- En iyisidir.
- Yayın kutusunu hallet.
- Sadece sisteminizi fabrika ayarına yeniden getiriyorum.
Bu bazen kaçınılmaz oluyor.
- Tamamdır.
- Oldu mu yani?
- Sadece televizyonu açın.
-Şimdi!
- Fevkalade.
Demek, ismin Becky.
Karşılaştık mı hiç?
- Sanmıyorum.
İmzalayın lütfen.
- Bir akşam yemeği teklif etsem...
bunu yapan ilk müşterin mi olurum?
- Son kablo elemanına da bunu teklif ettiniz mi?
Hayır. Çünkü 130 kilo falandı ve pala bıyıklıydı. Anlayacağın, tipim değildi.
- İyi bir fikir olduğunu sanmıyorum.
- Neden? Şirketinizin böyle bir kuralı mı var?
- Hayır. Bu benim kuralım.
- Tanımadığım kimselerle dışarı çıkmam. Sizinle beş dakika önce tanıştım.
- Öyleyse arada bir yayını bozayım da birbirimizi daha iyi tanıyalım.
- İyi günler.
- Haydi ama. Tam bir beyefendi olurum. Telefon numaranı bile sormam; söz veriyorum.
- Nereye istersen oraya gideriz.
- Kuralını bir kerelik boz.
- Sadece akşam yemeği.
- Bu evet demek mi?
- İyi misin?
- Evet.
Elime dokundu.
Çok üzerime geldi.
En azından size bir fırsat doğdu.
- Cuma akşamı içeri gireriz. Seni farkettiğinde biz altınlarla çoktan gitmiş oluruz.
- Evet.
- Kartları bu kez soldan karıştırın.
- Lyle, giriş kapısı ile kasanın arasındaki mesafe ne kadar?
- Ben gelmeden oyuna başlama! 559
- Kaybetme paranoyası.
- Lyle!
- Artık sadece 'Napster' dersen cevap verecekmiş.
- Hayır. Sana 'Napster' demeyeceğim.
- Ona "Sol Kulak" diyorsun ama.
- Öyleyim de ondan.
- Yanındakine de "Yakışıklı Rob"
- Çünkü o "yakışıklı" Rob.
- Bana da 'Napster' de.